Skip to content

Ιστόλογος

Αρχή Αρχείο Περιβάλλον, Φυσικοί Πόροι, Κλίμα Η ορθολογική διαχείριση υδατικών πόρων
Η ορθολογική διαχείριση υδατικών πόρων

Εισήγηση του Γιώργου Αγοραστάκη, στην ημερίδα «Η προστασία του περιβάλλοντος στην Ευρώπη μέσα από την εφαρμογή της Local Agenda 21» του Δήμου Γεωργιούπολης στις 23-4-2001

 

Η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΩΝ ΥΔΑΤΙΚΩΝ ΠΟΡΩΝ (ΔΥΠ)

 

ΔΥΠΕίναι σημαντικό και δεν πρέπει να λησμονείται ότι το νερό, ανεξαρτήτως  μορφής, επιτελεί σειρά διαφορετικών λειτουργιών, συχνά δε ταυτοχρόνως . Το νερό αποτελεί βασική ανάγκη για τον άνθρωπο. Αποτελεί επίσης οικονομικό πόρο που συμβάλλει στην κάλυψη ευρύτερων ανθρώπινων αναγκών: γεωργία, βιομηχανία, ενέργεια, ψυχαγωγία κτλ. Αποτελεί ζωτικό συστατικά στοιχείο κάθε οικοσυστήματος και κάθε τοπίου και διαμορφώνει, από μόνο του, ξεχωριστούς τύπους περιβάλλοντος. Μπορεί επίσης να αποτελέσει και απειλή: πλημμύρες ή, σε περίπτωση ελλείψεως του, ξηρασίες

Οι υδατικοί πόροι αποτελούν σήμερα απαραίτητη προϋπόθεση, τόσο για τη διατήρηση της ίδιας της ζωής, όσο και για την ανάπτυξη κάθε είδους δραστηριότητας.

Το νερό, φυσικός πόρος που συμμετέχει στις παραγωγικές διαδικασίες, προσδιορίζει σε σημαντικό βαθμό τη δυνατότητα ή αδυναμία επέκτασης δραστηριοτήτων και επηρεάζει την παραγωγικότητά τους. Το νερό είναι όρος -και κρίσιμος παράγοντας- για οποιαδήποτε μορφής ανάπτυξη κάθε περιοχής.

Από την άλλη πλευρά όμως οι δυνατότητες αξιοποίησής του στις μορφές, στις θέσεις και τους χρόνους που προσφέρεται από τη φύση είναι πεπερασμένες. Έχει όρια, η υπέρβαση των οποίων έχει βαρύτατες συνέπειες για το περιβάλλον.

Έτσι σήμερα δεν είναι δυνατόν να γίνει οποιαδήποτε συζήτηση για την ανάπτυξη μιας περιοχής, χωρίς να παίρνει υπόψη της μια από τις βασικές προϋποθέσεις της, το νερό. Και συγκεκριμένα την εκμετάλλευση και την διαχείριση των υδατικών πόρων.

Μια υδατική πολιτική πρέπει να εξασφαλίζει στόχους, ώστε η διαχείριση των υδάτων, να μην επηρεάζει αρνητικά την ποιότητα και ποσότητα των υδατικών πόρων, καθώς και τη φυσική δομή του υδάτινου περιβάλλοντος και να καλύπτονται στο βέλτιστο βαθμό τις υδατικές ανάγκες των ανθρώπων και των χερσαίων οικοσυστημάτων - των ενδιαιτημάτων.

Είναι αυτονόητο ότι αυτοί οι στόχοι υδατικής πολιτικής δεν θα είναι πάντοτε συμβατοί και ότι μία βιώσιμη υδατική πολιτική είναι αυτή που επιτυγχάνει μια λογική εξισορρόπηση τους. Είναι επίσης αυτονόητο ότι χρειαζόμαστε μια βιώσιμη υδατική πολιτική με την μορφή της Ορθολογικής Διαχείρισης των Υδατικών Πόρων (ΟΔΥΠ).

Από θεωρητική άποψη, ΔΥΠ νοείται μια δυναμική διαδικασία που αποβλέπει στην πληρέστερη δυνατή κάλυψη των σημερινών και μελλοντικών αναγκών για κάθε χρήση, με βάση ένα ορθολογικό προγραμματισμό, που στηρίζεται σε αντικειμενικά κριτήρια και διαδικασίες, χωρίς να θίγεται η αυτοανανεωτική ικανότητα και η ποιότητα των πόρων που χρησιμοποιούνται.

Επομένως η ΔΥΠ, αφ’ ενός μεν ετοιμάζει σχέδια σε εθνικό και περιφερειακό επίπεδο, που εξασφαλίζουν την βέλτιστη χρήση του νερού σήμερα αλλά και στο μέλλον, αλλά και έχει την ευθύνη της εφαρμογής των σχεδίων με διοικητικά μέτρα και κανονισμούς, καθώς και με τον συντονισμό της κατασκευής των υδραυλικών έργων και την διεύθυνση της λειτουργίας των έργων.

 

Το θεσμικό πλαίσιο για τη Διαχείριση των Υδατικών Πόρων στην Ελλάδα- Ν. 1739/87

Την ΔΥΠ στη χώρα μας, επιδιώκει να ρυθμίσει ο Ν. 1739/87. Επιδιώκει την εφαρμογή μιας νέας υδατικής πολιτικής για την χώρα. Ο νόμος αυτός εισάγει νέες ρυθμίσεις που αποσκοπούν στην,

-Ορθολογική διαχείριση και εκμετάλλευση των υδατικών πόρων.

-Ενιαία διαχείριση των νερών και

-Προστασία των υδατικών πόρων και των υδατικών συστημάτων.

 

Με την ορθολογική εκμετάλλευση των υδατικών πόρων και την ενιαία διαχείριση, αντιμετωπίζεται το νερό συνολικά σαν φυσικός πόρος και φυσικό αγαθό, ο οποίος μπορεί και πρέπει να ελεγχθεί συνδυασμένα από τη θέση του στη φύση, μέχρι τη διάθεσή του για κατανάλωση.

Αυτή η συνδυασμένη αντιμετώπιση μπορεί να γίνει στη βάση προγραμματισμού και συγκεκριμένων κανόνων, από ενιαία έργα και ενιαίους φορείς εκμετάλλευσης και φυσικά κάτω από νέες θεσμικές διαδικασίες και εκτελεστικά όργανα. Ο στόχος είναι, να επιτυγχάνεται ταυτόχρονα η ικανοποίηση με τον οικονομικότερο τρόπο (κατασκευή έργων-εκμετάλλευση)  των αναγκών ανάπτυξης-κατανάλωσης και η προστασία-ασφάλεια των πόρων στη φύση.

Ο Ν. 1739/87 «για τη διαχείριση των Υ.Π.» (σε συνδυασμό με το Ν. 1650/86 «για την προστασία του περιβάλλοντος») αποτελεί μια προοδευτική εξέλιξη της νομοθεσίας, που μπορεί να δώσει ικανοποιητικές λύσεις στα σημερινά μας προβλήματα αν ολοκληρωθεί και εφαρμοστεί.

Εισάγει την ολοκληρωμένη και διατομεακή αντιμετώπιση των θεμάτων αξιοποίησης και προστασίας των υδατικών πόρων. Θεσμοθετηθεί διαδικασίες και όργανα προγραμματισμού και διαχείρισης των πόρων, δημιουργεί προϋποθέσεις για τη διαμόρφωση υδατικών πολιτικών σε συνδυασμό με τις αναπτυξιακές. Συμβάλει στην προστασία και ανανέωση των πόρων και στην εξομάλυνση των ανταγωνιστικών χρήσεων.

Παρά ταύτα εν τη γενέσει του έχει γίνει αναποτελεσματικός γι’ αυτό δύσκολα εφαρμόζεται.

Για την εφαρμογή του έπρεπε να εκδοθούν μια σειρά Π. Δ/τα και Υ.Απ/σεις

Μέχρι σήμερα έχουν εκδοθεί 9 και δεν έχουν εκδοθεί 25.

Χαρακτηριστικό του γνώρισμα και αδύνατο σημείο του είναι η πολυαρχία, με αποτέλεσμα στην πράξη να κυριαρχεί η αποσπασματική αντιμετώπιση των προβλημάτων. Να μην λειτουργούν οι ενοποιητικές διαδικασίες και κάθε συναρμόδιος φορέας να προωθεί  τομεακές ρυθμίσεις, οι οποίες  πολλές φορές έρχονται σε σύγκρουση μεταξύ τους.

 

            Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα του είναι ότι παρουσιάζει κενά στο επίπεδο της εφαρμογής των ρυθμίσεων του. Στη χώρα μας υπάρχει μεγάλος αριθμός εμπλεκόμενων φορέων στη διαχείριση με πολυδιάσπαση αρμοδιοτήτων με έλλειψη συντονισμού, με αδυναμία συνεννόησης και σε πολλές περιπτώσεις ευρισκόμενοι σε σύγκρουση. Έτσι γίνεται αδύνατη η ιεράρχηση των αναγκών, ο καθορισμός των προτεραιοτήτων, με τελικό αποτέλεσμα κάθε προσπάθεια για ορθολογική διαχείριση να γίνεται αναποτελεσματική.

Παρά το γεγονός ότι ο Ν1739/87 αποσκοπεί στην ενιαία και ορθολογική διαχείριση των Υ.Π., στην πράξη -εξ’ αιτίας του γεγονότος ότι δεν προβλέπει ενιαίες εκτελεστικές δομές και δεν εφαρμόζεται-, κάθε άλλο παρά επιτυγχάνεται ο στόχος της ορθολογικής διαχείρισης.

Ο Ν1739/87 αδυνατεί να επέμβει και να ρυθμίσει τις καταστάσεις σε κάθε υδατικό σύστημα και αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι δεν προβλέπει μηχανισμούς εφαρμογής και αφήνει παρακάτω να υπάρχει πλήρης διάσπαση στις διοικητικές δομές εκμετάλλευσης. Τα όργανά του είναι πολύ μακριά και απουσιάζουν ή δεν επεμβαίνουν. Ο κάθε φορέας που εκμεταλλεύεται ένα πόρο, αποκτά στην πράξη αρμοδιότητες αποκλειστικού εκμεταλλευτή και κανένας μηχανισμός ελέγχου και αποφάσεων δεν μπορεί να του επιβληθεί. Όταν τα πράγματα γίνουν οριακά και εγερθούν τα συμφέροντα, ξεκινάνε οι «πόλεμοι του νερού». Φυσικά αυτό που γίνεται στην πράξη είναι μόνο εκμετάλλευση και πουθενά δεν υπάρχουν ευθύνες προστασίας κτλ.

 

Η ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΩΝ ΥΔΑΤΙΚΩΝ ΠΟΡΩΝ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ

            Στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα αναγνωρίζεται η ανάγκη δράσης για την αποφυγή μακροπρόθεσμης επιδείνωσης της ποιότητας και της ποσότητας των γλυκών υδάτων και τη διαμόρφωση μιας συνολικής πολιτικής, για την προστασία των γλυκών υδάτων. Μιας πολιτικής που στοχεύει στη διατήρηση και τη βελτίωση του υδάτινου περιβάλλοντος.

          Η υδατική πολιτική, που διαμορφώθηκε με την Οδηγία 2000/00/ΕΚ της      28-12-00, θεωρείται ότι πρέπει να αποβλέπει στην Ολοκληρωμένη Διαχείριση των Υδατικών Πόρων , να είναι συγκεκριμένη και να βρίσκεται κοντά στους πόρους και τους ανθρώπους.

          Μεγάλη σημασία δίνει η Κοινότητα στην ενσωμάτωση της περιβαλλοντικής διάστασης στα άλλα αντικείμενα της Δ.Υ.Π. Θεωρείται αναγκαίο και υποχρεωτικό να αντιμετωπίζονται τα θέματα ρύπανσης και ποιότητας νερών, σε συνδυασμό με τα άλλα αντικείμενα της διαχείρισης.

 

        Ως αρχές υδατικής πολιτικής μεταξύ των άλλων καθιερώνονται:

Υψηλό επίπεδο προστασίας

          Στο πλαίσιο της διαχείρισης των υδάτων, αυτό συνεπάγεται ότι το επίπεδο προστασίας της υγείας του ανθρώπου, των υδάτινων πόρων και των φυσικών ενδιαιτημάτων πρέπει να είναι ιδιαιτέρων αξιώσεων, αποβλέποντας περισσότερο σε υψηλά επίπεδα προστασίας, παρά στον καθορισμό ελάχιστων αποδεκτών επιπέδων.

Προφύλαξη - προληπτική δράση - «ο ρυπαίνων πληρώνει»

          Η αρχή της προφύλαξης συνίστανται ιδίως στην πρόληψη, στη μείωση και στην κατά το δυνατόν εξάλειψη της ρύπανσης, δίνοντας προτεραιότητα στην παρέμβαση στην πηγή και εξασφαλίζοντας συνετή διαχείριση των φυσικών πόρων, σύμφωνα με την αρχή «ο ρυπαίνων πληρώνει» και την αρχή της πρόληψης της ρύπανσης

Κόστος/ όφελος

          Κατά τον καθορισμό των ειδικών στόχων περιβαλλοντικής πολιτικής, απαιτείται να λαμβάνονται υπόψη, τόσο το κόστος όσο και το όφελος της λήψεως ή της μη λήψεως μέτρων. Αυτό προϋποθέτει την αναλογικότητα των προτεινόμενων μέτρων, με τις επιπτώσεις τους στο περιβάλλον.

 

 Έτσι ορίζεται ότι,

·          πρέπει να οριστούν περιβαλλοντικοί στόχοι για να εξασφαλίσουν την επίτευξη καλής ποιότητας επιφανειακών και υπόγειων υδάτων.

·          Η εξασφάλιση του στόχου της ολοκληρωμένης και ορθολογικής διαχείρισης και της επίτευξης καλής ποιότητας υδάτων, θα πρέπει να επιδιωχθεί στο εσωτερικό των λεκανών απορροής ποταμών, με την  ενσωμάτωση των ποιοτικών και ποσοτικών όψεων της προστασίας και της διαχείρισης, τόσο των υπογείων όσο και των επιφανειακών υδάτων, σε ενιαία διοικητική δομή, η οποία να λαμβάνει υπόψη τη φυσική ροή του ύδατος μέσα στον υδρογεωλογικό κύκλο

·          Πρέπει να οριστούν στο εσωτερικό των λεκανών απορροής ποταμών τα υπάρχοντα επίπεδα ρύπανσης των υδάτων και να συνταχθούν κανονισμοί χρήσης ύδατος που να περιλαμβάνουν τις ποικίλες πηγές ρύπανσης, τη ζήτηση ύδατος και τις λοιπές επιπτώσεις από τον άνθρωπο πάνω στην κατάσταση του ύδατος

 

Διαχείριση Υδατικών Πόρων Λεκάνης Απορροής Ποταμού (ΔΥΠ.ΛΑΠ)

          Η Οδηγία περιλαμβάνει την απαίτηση για τα κράτη μέλη να καταρτίζουν ολοκληρωμένα προγράμματα με όλα τα μέτρα που απαιτούνται για την εφαρμογή της, καθώς και με τα μέτρα που απαιτούνται βάσει άλλων κοινοτικών και εθνικών νομοθετικών διατάξεων για τα ύδατα.

           Η οδηγία καθιερώνει την διαχείριση σε επίπεδο λεκάνης απορροής ποταμού και ορίζει ότι εντός της λεκάνης θα εξασφαλίζεται έτσι η διοικητική διάρθρωση ώστε να διασφαλίζει τη συνολική διαχείριση των υδάτων που ανήκουν στο ίδιο οικολογικό και υδρογεωλογικό σύστημα, είτε τα ύδατα αυτά είναι παρόντα ως υπόγεια, είτε ως επιφανειακά ύδατα. Με άλλα λόγια πρέπει να εξασφαλιστεί μια διοικητική διάρθρωση διαχείρισης, ώστε η διαχείριση να είναι ολοκληρωμένη.

           H προσέγγιση αυτή επιτρέπει κάπως εξορθολογισμό και συντονισμό των μέτρων που λαμβάνονται, ενίοτε από διαφορετικές αρχές και φορείς, για την εκμετάλλευση ενός και του αυτού υδάτινου συστήματος.

           Η οδηγία απαιτεί ολοκληρωμένο υδατικό σχεδιασμό ανά ποτάμια λεκάνη και ότι το κάθε σχέδιο διαχείρισης δημοσιεύεται.

          Τα σχέδια διαχείρισης λεκανών απορροής ποταμών μπορούν να συμπληρωθούν με την κατάρτιση λεπτομερέστερων προγραμμάτων και σχεδίων διαχείρισης για το χειρισμό ειδικότερων πλευρών της διαχείρισης υδάτων περιλαμβάνοντας:

α) προγράμματα και σχέδια διαχείρισης που αφορούν επί μέρους υπολεκάνες απορροής στο εσωτερικό μιας λεκάνης απορροής ποταμών

β) προγράμματα και σχέδια διαχείρισης για την αντιμετώπιση ιδιαίτερων τομέων της οικονομίας

γ) προγράμματα και σχέδια διαχείρισης για την αντιμετώπιση ιδιαίτερων ζητημάτων υδάτων και

δ) προγράμματα και σχέδια διαχείρισης για την αντιμετώπιση ιδιαίτερων κατηγοριών υδάτων ή ιδιαίτερων οικοσυστημάτων.

Σε κάθε σχέδιο διαχείρισης λεκανών απορροής ποταμών γίνεται αναφορά σε αυτές τις δραστηριότητες σχεδιασμού

            Ο σχεδιασμός συνεπάγεται:

·       την παρακολούθηση της ποσότητας και ποιότητας των υδάτων

·       Την εκτίμηση των υδατικών αναγκών της κοινωνίας και των επιπτώσεων που έχουν οι ανθρώπινες δραστηριότητες στα υδάτινα συστήματα

·       τov καθορισμό στόχων (συμπεριλαμβανομένων στόχων που προκύπτουν από άλλες διατάξεις κοινοτικής νομοθεσίας και από στόχους που προκύπτουν από εθνικές ή τοπικές πολιτικές)

·       την κατάρτιση και εφαρμογή προγράμματος μέτρων για την επίτευξη των στόχων

·       την παρακολούθηση της εφαρμογής της οδηγίας και την υποβολή, σχετικών εκθέσεων.

       Τα κράτη μέλη ορίζεται ότι πρέπει να προσδιορίσουν τις λεκάνες απορροής ποταμών που κείνται στο εσωτερικό της εθνικής τους επικράτειας και να τις υπαγάγουν σε αυτοτελείς ζώνες λεκανών απορροής ποταμών.

      Οι μικρές λεκάνες απορροής ποταμών ενδεχομένως συνδυάζονται με μεγαλύτερες λεκάνες απορροής ποταμών ή ενώνονται με γειτονικές μικρές λεκάνες απορροής για το σχηματισμό αυτοτελών ζωνών λεκανών απορροής ποταμών, όπου ενδείκνυται.

      Κατά το μέτρο που τα υπόγεια ύδατα δεν ακολουθούν πλήρως μια συγκεκριμένη λεκάνη απορροής, τα εν λόγω υπόγεια ύδατα λογίζεται ότι ανήκουν στην πλησιέστερη ή την προσφορότερη περιοχή λεκανών απορροής ποταμού. Τα παράκτια ύδατα υπάγονται στην πλησιέστερη ή την προσφορότερη περιοχή λεκάνης απορροής ποταμού.

Τα κράτη μέλη εξασφαλίζουν ότι έχουν θεσπιστεί οι κατάλληλες διοικητικές ρυθμίσεις, συμπεριλαμβανομένου του καθορισμού των κατάλληλων αρμόδιων αρχών, ώστε να διασφαλίζεται ο συντονισμός και η επιτήρηση της εφαρμογής των κανόνων της οδηγίας μέσα σε κάθε περιοχή λεκάνης απορροής ποταμού.

 

          Η ελληνική νομοθεσία φτάνει μέχρι τον προγραμματισμό στην λεκάνη απορροής, χωρίς να την ορίζει.

          Ο Ν1739/87 ορίζει τα Υδατικά Διαμερίσματα, ως εκείνες τις περιοχές που οριοθετούνται μεταξύ τους από υδροκρίτες ή νησιωτικές περιοχές.

          Σ’ αυτή τη βάση διαιρείται ο Ελληνικός χώρος σε 14 Υδατικά Διαμερίσματα, ένα από τα οποία είναι της Κρήτης.

          Σε κάθε Υ.Δ. συνιστάται μια ΠΕΥΔ, η οποία έχει αρμοδιότητες,

-  να γνωμοδοτεί  για μεσοχρόνιο πρόγραμμα ανάπτυξης των Υ.Π. και άλλα θέματα του διαμερίσματος στην ΔΕΥΔ.

-  να εγκρίνει και να εξειδικεύει το μεσοχρόνιο πρόγραμμα του διαμερίσματος ανά λεκάνη απορροής.

          Η ελληνική νομοθεσία που θα εναρμονιστεί στο μέλλον, πρέπει να ρυθμίσει

τα θέματα της κατάρτισης του σχεδιασμού ανά λεκάνη απορροής ποταμού τις οποίες πρέπει να ορίζει όπως και

     τα θέματα της εφαρμογής του σχεδιασμού από κατάλληλες διοικητικές δομές οι οποίες πρέπει να δημιουργηθούν ανά λεκάνη απορροής ποταμού και να έχουν συνολικές αρμοδιότητες και ευθύνες στα πλαίσια μιας ολοκληρωμένης διαχείρισης.

 

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Κατόπιν αυτών και δεδομένου ότι,

        Τα υδατικά συστήματα έχουν πολλαπλούς στόχους, χρήσεις και λειτουργίες. Τα ύδατα δέχονται όλο και μεγαλύτερες πιέσεις λόγω συνεχούς αύξησης της ζήτησης επαρκών ποσοτήτων ύδατος καλής ποιότητας για όλους τους σκοπούς. Η διαχείριση των Υδατικών Πόρων είναι στη χώρα μας και την περιοχή μας διαχείριση ενός αγαθού εν ανεπάρκεια. Στην αξιοποίηση των Υ.Π. θα πρέπει να λαμβάνεται  υπόψη η οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη στο σύνολο μιας περιφέρειας και η ισόρροπη ανάπτυξη των επιμέρους χώρων της.

Η ΔΥΠ πρέπει να είναι ορθολογική και για να γίνεται ορθολογική διαχείριση, αυτή πρέπει να είναι ενιαία και ολοκληρωμένη και όχι διασπασμένη κάτω από διάφορους διοικητικές διαιρέσεις και να υπάρχει ένα κέντρο διεύθυνσης και ευθύνης διαχείρισης, κάτω από τον έλεγχο του δημοσίου. Η ενιαία διαχείριση μόνο κάτω από τον ΕΝΑ διαχειριστή μπορεί να εξασφαλιστεί.

Πρέπει να προωθούνται τα έργα πολλαπλής χρήσης ως έργα που διευκολύνουν την ορθολογική διαχείριση και είναι οικονομικότερα από άποψη κόστους κατασκευής και λειτουργίας. Αλλά και γιατί πρέπει να καλύπτονται ανάγκες σε ευρύτερες περιοχές και νέους τομείς ανάπτυξης.

Πρέπει να ενσωματωθεί συγκεκριμένα η περιβαλλοντική διάσταση στη διαχείριση και ότι πρέπει να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά τα προβλήματα ρύπανσης και υποβάθμισης της ποιότητας των υδάτων όπως και τα θέματα ανανέωσης των υδατικών πόρων.Ο έλεγχος της ποσότητας αποτελεί ένα από τα στοιχεία που παρεμβαίνουν στη διασφάλιση της ποιότητας του ύδατος και κατά συνέπεια θα πρέπει να υπάρχουν μέτρα για την ποσότητα, επικουρικώς έναντι του στόχου διασφάλισης υψηλής ποιότητας.

Οι περιοχές και οι χρήσεις που μοιράζονται μια λεκάνη απορροής ή έναν υπόγειο υδροφόρο ορίζοντα, θα πρέπει να διασφαλίζουν μακροπρόθεσμο κοινό σχεδιασμό των υδατικών πόρων, βασισμένο στις προβλέψεις προσφοράς και ζήτησης, κατά τρόπο ώστε να ορίζονται μακροπρόθεσμοι στόχοι για τα υδάτινα αποθέματα και τις προτεραιότητες εκμετάλλευσής τους.

Η πολιτική υδάτων επιβάλλει ένα σαφές και αποτελεσματικό νομοθετικό πλαίσιο με συνοχή.

Οι αποφάσεις θα πρέπει να λαμβάνονται όσο το δυνατόν πλησιέστερα σε καταστάσεις χρήσης ή επίδρασης του ύδατος. Η επιτυχία της ΔΥΠ εξαρτάται από τη στενή συνεργασία και τις συνεκτικές δράσεις στο εθνικό-περιφερειακό και στο τοπικό επίπεδο, καθώς και από την πληροφόρηση, τη συμμετοχή και τις διαβουλεύσεις με κοινωνικούς εταίρους και με μεμονωμένα άτομα.

 

Χανιά 23-4-2001

Γιώργος Αγοραστάκης

 ΑΝΤΙΝΟΜΑΡΧΗΣ ΧΑΝΙΩΝ

 

 

Γιώργος ΑΓΟΡΑΣΤΑΚΗΣ

 

SOCIAL MEDIA

Επισκευθείτε τη σελίδα μου στο FacebookΑκολουθείστε τη σελίδα μου στο TwitterΕπισκευθείτε τη σελίδα μου στο Google Plus

ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΡΙΟ

Συνδέεστε μαζί μας

TWEETS ΠΡΟΣΦΑΤΑ

ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

www.mikis-crete.gr