Skip to content

Ιστόλογος

Αρχή Νεότερα του 2014 Μας κυβερνά τελικά ο φόβος;
Μας κυβερνά τελικά ο φόβος;

Άρθρο του Γιώργου Αγοραστάκη

Αν και λέγεται ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα, φαίνεται ότι οι κυβερνώντες πιστεύουν ότι δεν ισχύει και επιμένουν να επαναλαμβάνουν τα ίδια και τα ίδια. Πριν τις εκλογές αν νικούσε ο ΣΥΡΙΖΑ θα έπαιρνε τις καταθέσεις και τα σπίτια των ανθρώπων, θα έβγαζε τη χώρα από της Ευρωζώνη και τόσα άλλα, με τα οποία βαρβάρισαν τους Έλληνες. Τα κατάφεραν κέρδισαν την πλειοψηφία “ελέω εκλογικού νόμου” και γαντζώθηκαν στην εξουσία, για να κάνουν όσα κατηγορούσαν το ΣΥΡΙΖΑ.Τελευταία, και όσο πλησιάζομε στις εκλογές, επαναλαμβάνεται πάλι η ίδια ιστορία.

Η αρχή έγινε από τον ίδιο τον πρωθυπουργό, τον «εγγυητή της ομαλότητας και της οικονομικής σταθερότητας». Πηγαίνοντας -προ ημερών στη Βουλή- για κουβέντα με τους βουλευτές, τους είπε ότι αν γίνουν εκλογές και κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ «δεν θα μείνει ούτε ευρώ στις τράπεζες». Και δια της μεθόδου της διαρροής έγινε πρώτη είδηση. Mετά ήρθε ο Άδωνις. Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ, καβγαδίζοντας σε τηλεοπτικό πάνελ, δήλωσε ότι «Aν πέσει η κυβέρνηση θα βγάλω τα λεφτά μου στο εξωτερικό». Δηλαδή αν εκλέξετε το ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές, θα πέσουνε οι τράπεζες και θα χάσετε τα λεφτά σας.

alt

Ο στόχος είναι ο φόβος

Ο φόβος είναι το μέσο εφαρμογής του μνημονιακού σχεδίου από την αρχή. Τα μέτρα λαμβάνονται και προβάλλονται από τα μέσα ενημέρωσης κατά τέτοιο τρόπο ώστε να δημιουργούν και να ενισχύουν τον φόβο, την απογοήτευση, την ενοχή, την μοιρολατρία, την αποστράτευση, τον μηδενισμό, τον ισοπεδωτισμό, έτσι ώστε οι κυβερνώντες να προλαμβάνουν τις αντιδράσεις, να δημιουργούν συγχύσεις, να αδρανοποιούν τους ανθρώπους και να τους κάνουν παθητικούς αποδέκτες της εξαθλίωσής τους. Δεν είναι καινούργια πράγματα αυτά. Έχουν εφαρμοστεί και σε άλλες χώρες και σε άλλες περιόδους. Η διαφορά είναι ότι τώρα εδώ στην Ελλάδα τα μέτρα υπήρξαν πιο βίαια, περισσότερο σκληρά από οποιαδήποτε άλλη χώρα στο κόσμο. Η δόση του φαρμακιού υπήρξε πολύ πιο δυνατή παρά σε οποιαδήποτε άλλη όμοια κατάσταση. Το πειραματόζωο Ελλάδα αντιμετωπίστηκε και αντιμετωπίζεται με το πιο βάρβαρο τρόπο. Για την ακρίβεια των λεγομένων δες το βιβλίο «το Δόγμα του ΣΟΚ» της Ναόμι Κλάιν.

Το ζήτημα είναι ότι ο ελληνικός λαός υπέκυψε και δεν αντέδρασε, όπως έπρεπε, όταν έπρεπε. Κάλιο όμως αργά παρά ποτέ. Ας αποτελέσει αυτή η αργοπορία το στοιχείο της συλλογικής μας εμπειρίας, για πιο αποφασιστική, πιο δυνατή και πιο συνειδητή αντίδραση στο άμεσο μέλλον. Τέρμα πια οι αυταπάτες.

Πηγαίνουμε μπροστά

Η ανατρεπτική πολιτική δεν μπορεί να βασίζεται στα αρνητικά αισθήματα του λαού. Στο φόβο του χειρότερου. Ο ελληνικός λαός πρέπει να αντλήσει από την ιστορία του, την αισιοδοξία του αγωνιστή. Να δώσει τον αγώνα του με τους θηριοδανειστές μ’ αξιοπρέπεια και να οικοδομήσει ξανά την χώρα, όπως έκαναν οι παππούδες, οι γιαγιάδες μας και οι γονείς μας (για τους μεγαλύτερους).

Ο λαός μας δεν έχει άλλα περιθώρια για δοκιμασίες και περιπέτειες, ούτε έχει άλλες αντοχές σε εθνική ταπείνωση και κοινωνική εξαθλίωση. Δεν υπάρχει χώρος για άλλα λάθη, συμβιβασμούς, υποχωρήσεις και μικροπολιτικά παιχνίδια. Ο λαός θα βρει το κουράγιο, την δύναμη και την ευθύνη να πάρει την εξουσία στα χέρια του, καταδικάζοντας τους ανίκανους, τους εντεταλμένους και όσους πρόδωσαν τα όνειρα και την εντολή του.

Με σύνεση, πίστη στον αγώνα και στις δυνάμεις μας θα τα βάλομε με τα ξένα θηρία. Η υπόθεση αυτή μας αφορά όλους, είναι συλλογική μας υπόθεση. Το πρόβλημά μας δεν θα λυθεί αν το αναθέσαμε σε κάποιον το λύσει. Ούτε πολύ περισσότερο κρατώντας αποστάσεις ουδετερότητας. Η κατάσταση απαιτεί την ενεργητική συμμετοχή όλων. Απαιτεί την συλλογική σκέψη και προβληματισμό όλων. Δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις και απαντήσεις. Αυτό που πρέπει να μας απασχολεί είναι το μετά. Η σκέψη μας πρέπει να κινείται με τους όρους του μετά. Το ποτάμι δε γυρίζει πίσω! Τώρα είναι η ώρα της ευθύνης και των μεγάλων αποφάσεων. Είναι η ώρα του αγώνα, της ανατροπής, της προόδου, του πατριωτισμού και της εθνικής περηφάνιας.

«Εμείς τη λέμε τη ζωή την πιάνουμε απ’ τα χέρια

Κοιτάζουμε τα μάτια της που μας ξανακοιτάζουν

Κι αν είναι αυτό που μας μεθάει μαγνήτης, το γνωρίζουμε

Κι αν είναι αυτό που μας πονάει κακό, το χουμε νιώσει

Εμείς τη λέμε τη ζωή, πηγαίνουμε μπροστά»

Έγραφε ο Ελύτης το 1943, στα πιο σκοτεινά χρόνια της κατοχής, τότε που όλα τα ‘σκιαζ’ η φοβέρα και τα πλάκων’ η σκλαβιά. Ο ποιητής έβλεπε μακριά… Στα δύσκολα είναι που οι άνθρωποι χρειάζεται να κρατηθούν από την ιστορία τους, να ‘χουν πίστη στον εαυτό τους, στις δυνάμεις τους και να παλέψουν τη ζωή.

alt

Και σιγά μη φοβηθούμε. Όπως λέει ένας σύγχρονος ο Αγγελάκας

Σιγά μην κλάψω - σιγά μη φοβηθώ

-/\-

Μου λεν αν φύγω από τον κύκλο θα χαθώ

στα όρια του μοναχά να γυροφέρνω

και πως ο κόσμος είν’ ανήμερο θεριό

κι όταν δαγκώνει εγώ καλά είναι να σωπαίνω.

-/\-

Κι όταν φοβούνται πως μπορεί να τρελαθώ

μου λεν να πάω κρυφά κάπου να κλάψω

και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό

είμαι μικρός, πολύ μικρός για να τ’ αλλάξω.

-/\-

Μα εγώ μ’ ένα άγριο περήφανο χορό

σαν αετός πάνω απ’ τις λύπες θα πετάξω.

Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,

σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ.

…..

Στίχοι Μουσική: Γιάννης Αγγελάκας

 

Γιώργος ΑΓΟΡΑΣΤΑΚΗΣ

 

SOCIAL MEDIA

Επισκευθείτε τη σελίδα μου στο FacebookΑκολουθείστε τη σελίδα μου στο TwitterΕπισκευθείτε τη σελίδα μου στο Google Plus

ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΡΙΟ

Συνδέεστε μαζί μας

TWEETS ΠΡΟΣΦΑΤΑ

ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

www.mikis-crete.gr