Skip to content

Ιστόλογος

Αρχή Νεότερα του 2014 Μνήμη και Προοπτική, Ενόραση και Όραμα
Μνήμη και Προοπτική, Ενόραση και Όραμα Εκτύπωση E-mail

Στην επέτειο της 28ης Οκτωβρίου

Μίκης Θεοδωράκης: ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

Ο Οδυσσέας Ελύτης ήρθε να καταγράψει με τον ποιητικό λόγο του το αποκορύφωμα και το απόσταγμα ενός τιτάνιου ψυχικού, πνευματικού και ηθικού αγώνα μιας φυλής, που της έλαχε κάποτε ο κλήρος του πρωτοπόρου μέσα στην παγκόσμια εποποιία της ανθρώπινης κοινωνίας. Μετά την παρακμή φάνηκε να αχνοροδίζει η αυγή μιας καινούργιας εθνικής αναγέννησης. Σ' αυτό βοήθησαν οι εχθροί και οι βάρβαροι, γιατί ο Έλληνας ξυπνά, όταν τα όρια της ντροπής και της βίας έχουν φτάσει στο έσχατο τους σημείο. Γεννήθηκε τότε μια "ποιητική" βιωματική των απλών ανθρώπων. Δηλαδή γέμισε ο τόπος με ανθρώπινες πράξεις, που με την υπέρβαση και τον οίστρο της αυτοκαταστροφής η της Θυσίας ήσαν αυτές καθ' εαυτές ανθρώπινα ποιήματα. Γεγονός που οδήγησε τους ποιητές στην καταγραφή αυτού του έπους με νέα σύμβολα αντάξια της βιωμένης ποιητικής. Έτσι. γεννήθηκε το "Άξιον Εστί". Γιατί ο Ελύτης; Τότε γιατί ο Σοφοκλής, ο Ευριπίδης, ο Δαμασκηνός και ο Κορνάρος; Γιατί ο Σολωμός; Χρειάζονται ίσως βαθείς ρίζες, που να εισχωρούν ως τες εσχατιές της ουσίας των πραγμάτων και ευαίσθητες κεραίες, που να δονούνται στους μυστικούς κραδασμούς της συλλογικής ευαισθησίας... Μνήμη και Προοπτική. Ενόραση και Όραμα.

Η ιδανική μορφή του ιδανικού νεοέλληνα είδε τον εαυτό της στον "καθρέφτη" του "Άξιον Εστί". Κι όταν οι χαλεποί καιροί μεταβάλανε τη μορφή αύτη τού νεοέλληνα σε καρικατούρα, μείναν οι Στίχοι του ποιητή, πού με θεϊκή χάρη βρέθηκε στο μονοπάτι του χρόνου, πάνω στη διακλάδωση, να δει και να μιλήσει. Για πάντα ! Η πομπή δεν ακολούθησε το δρόμο, που εκείνος χάραξε. Δεν τράβηξε μπροστά. Γλιστρώντας πάνω σελάσπες από μαρμελάδα πουκατηφορίζαν, οι νεοέλληνες χαίρονταν το ανέμελο, το άκοπο, το ανέξοδο και προπάντων το ανεύθυνο "ταξίδι" τηςτσουλήθρας προς το τίποτα. Γι' αυτό το "Άξιον Εστί" κι όλος ο κόσμος γύρω του, πνευματικός και ηθικός, μένουν σήμερα μετέωρα. Σημάδια ενός πολιτισμού, που μόλις κατάφερε να ανθοφορήσει σε μια βραχύβια Άνοιξη, που ζει σαν όνειρο στη σκέψη μόνο όσων αρνήθηκαν τον ξεπεσμό.

alt

-

Tο ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ - Συναυλία 1977

http://www.youtube.com/watch?v=TrXeUIeShYk 

---alt

-

Οδυσσέα Ελύτη - Μίκη Θεοδωράκη Το άξιον εστί (1974)

Λαϊκό Ορατόριο σε τρία μέρη

Για λαϊκό τραγουδιστή, Ψάλτη, Αναγνώστη

Σύνθεση 1961-1963 (Παρίσι-Αθήνα)

Σολίστ: Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Θεόδωρος Δημητρίεφ (Βαρύτονος)

Αφηγητής: Μάνος Κατράκης

Συμμετέχουν: Μικρή ορχήστρα Αθηνών, Μικτή Χορωδία Θάλειας Βυζαντίου, Ανδρικός χορός του Εθνικού Θεάτρου, Λαική ορχήστρα: Μπουζούκι: Παπαδόπουλος-Καρνέζης, Πιάνο: Διδίλης, Κιθάρα: Δημ. Φάμπας

alt

- 

Μέρος Α’: Η γένεσις

ΕΙΣΑΓΩΓΗ (Ορχήστρα)

ΤΟΤΕ ΕΙΠΕ (Υμνος)

Θ. Δημητρίεφ – Χορωδία

Τοτε ειπε και γεννηθηκεν η θαλασσα

και ειδα και θαυμασα

Και στη μεση της εσπειρε κοσμους μικρους

κατ' εικονα και ομοιωση μου:

Ιπποι πετρινοι με τη χαιτη ορθη

και γαληνιοι αμφορεις και λοξες δελφινιων ραχες

η Ιος η Σικινος η Σεριφος η Μηλος

"Καθε λεξη κι απο 'να χελιδονι για να σου φερνει την ανοιξη μεσα στο θερος" ειπε

Και πολλα τα λιοδεντρα

που να κρησαρουν στα χερια τους το φως

κι ελαφρο v' απλωνεται στον υπνο σου

και πολλα τα τζιτζικια που να μην τα νιωθεις

οπως δε νιωθεις το σφυγμο στο χερι σου

αλλα λιγο το νερο για να το 'χεις Θεο και να κατεχεις τι σημαινει ο λογος του

και το δεντρο μοναχο του χωρις κοπαδι

για να το κανεις φιλο σου και να γνωριζεις

τ' ακριβο του τ' ονομα φτενο στα ποδια σου

το χωμα για να μην εχεις που ν' απλωσεις ριζα

και να τραβας του βαθους ολοενα και πλατυς επανου ο ουρανος για να διαβαζεις μονος σου

την απεραντοσυνη

ΑΥΤΟΣ ο κοσμος ο μικρος, ο μεγας!

- 

Μέρος Β’: Τα πάθη

ΙΔΟΥ ΕΓΩ ΛΟΙΠΟΝ (Υμνος)

Θ. Δημητρίεφ - Χορωδία

Ιδού εγώ λοιπόν,

ο πλασμένος για τις μικρές Κόρες

και τα νησιά του Αιγαίου

ο εραστής του σκιρτήματος των ζαρκαδιών

και μύστης των φύλλων της ελιάς

ο ηλιοπότης και ακριδοκτόνος.

Ιδού εγώ καταντικρύ

του μελανού φορέματος των αποφασισμένων

και της άδειας των ετών, που τα τέκνα της άμβλωσε, γαστέρας, το άγκρισμα!

Λύνει αέρας τα στοιχεία και βροντή

προσβάλλει τα βουνά.

Μοίρα των αθώων, πάλι μόνη, να σε, στα Στενά!

Στα Στενά τα χέρια μου άνοιξα

Στα Στενά τα χέρια μου άδειασα

κι άλλα πλούτη δεν είδα, κι άλλα πλούτη

δεν άκουσα παρά βρύσες κρύες να τρέχουν

Ρόδια ή Ζέφυρο ή Φιλιά.

Ο καθείς και τα όπλα του, είπα:

Στα Στενά τα ρόδια μου θ’ ανοίξω

Στα Στενά φρουρούς τους ζέφυρους θα στήσω

τα φιλιά τα παλιά θ’ απολύσω

που η λαχτάρα μου άγιασε!

Λύνει αέρας τα στοιχεία

και βροντή προσβάλλει τα βουνά.

Μοίρα των αθώων, είσαι η δική μου η Μοίρα!

- 

Η ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ (Ανάγνωμα)

Αφήγηση: Μάνος Κατράκης

Ξημερωνοντας τ' Αγιαννιου, με την αυριο των φωτων, λαβαμε τη διαταγη να κινησουμε παλι μπροστα, για τα μερη οπου δεν εχει καθημερινες και σκολες. Επρεπε, λεει, να πιασουμε τις γραμμες που κρατουσανε ως τοτε οι Αρτινοι, απο Χειμαρρα ως Τεπελενι. Λογω που εκεινοι πολεμουσανε απ' την πρωτη μερα, συνεχεια, και ειχαν μεινει σκεδον οι μισοι και δεν αντεχανε αλλο.

Νυχτα πανω στη νυχτα βαδιζαμε ασταματητα, ενας πισω απ' τον αλλο, ιδια τυφλοι. Με κοπο ξεκολλωντας το ποδαρι απο τη λασπη, οπου, φορες, εκατοβουλιαζε ισαμε το γονατο. Επειδη το πιο συχνα ψιχαλιζε στους δρομους εξω, καθως μες στην ψυχη μας. Και τις λιγες φορες οπου καναμε σταση να ξεκουραστουμε, μητε που αλλαζαμε κουβεντα, μοναχοι σοβαροι κι αμιλητοι, φεγγοντας μ'ενα μικρο δαδι, μια-μια μοιραζομασταν τη σταφιδα. Η φορες παλι, αν ηταν βολετο, λυναμε βιαστικα τα ρουχα και ξυνομασταν με λυσσα ωρες πολλες, οσο να τρεξουν τα αιματα. Τι μας ειχε ανεβει η ψειρα ως το λαιμο, κι ηταν αυτο πιο κι απ' την κουραση ανυποφερτο. Τελος, καποτε, ακουγοτα-νε στα σκοτεινα η σφυριχτρα, σημαδι οτι κινουσαμε, και παλι σαν τα ζα τραβουσαμε μπροστα να κερδισουμε δρομο, πριχου ξημερωσει και μας βαλουνε στοχο τ' αεροπλανα. Επειδη ο Θεος δεν κατεχε απο στοχους ή τετοια, κι οπως το 'χε συνηθιο του, στην ιδια παντοτε ωρα ξημερωνε το φως. Κι οτι ημασταν σιμα πολυ στα μερη οπου δεν εχει καθημερινες και σκολες, μητε αρρωστους και γερούς, μητε φτωχους και πλουσιους, το καταλαβαιναμε. Γιατι κι ο βροντος περα, κατι σαν πισω απ' τα βουνα,δυναμωνε ολοενα, τοσο που καθαρα στο τελος να διαβαζουμε το αργο και το βαρυ των κανονιων, το ξερο και το γρηγορο των πολυβολων. Υστερα και γιατι ολοενα πιο συχνα, τυχαινε τωρα ν' απαντουμε, απ' τ' αλλο μερος vα 'ρχονται, οι αργες οι συνοδειες με τους λαβωμενους. Οπου απιθωνανε χαμου τα φορεια οι νοσοκομοι, με τον κοκκινο σταυρο στο περιβραχιωνιο, φτυνοντας μεσα στις παλαμες, και το ματι τους αγριο για τσιγαρο. Κι οπου σαν ακουγανε για που τραβουσαμε, κουνουσαν το κεφαλι, αρχινωντας ιστοριες για σημεια και τερατα. Ομως εμεις το μονο που προσεχαμε ηταν εκεινες οι φωνες μεσα στα σκοτεινα, που ανεβαιναν, καυτες ακομη απο την πισσα του βυθου ή το θειαφι. "Όι, όι μανα μου", "όι, όι μανα μου", και καποτε, πιο σπανια, ενα πνιχτο μουσουνισμα, ιδιο ροχαλητο, που 'λεγαν, οσοι ξερανε, ειναι αυτος ο ρογχος του θανατου. Ηταν φορες που εσερνανε μαζι τους κι αιχμαλωτους, μολις πιασμενους λιγες ωρες πριν, στα ξαφνικα γιουρουσια που κάναν τα περιπολα. Βρωμουσανε κρασι τα χνωτα τους, κι οι τσεπες γιοματες κονσερβα ή σοκολατες. Ομως εμεις δεν ειχαμε, οτι κομμενα τα γιοφυρια πισω μας, και τα λιγα μουλαρια μας κι εκεινα ανημπορα μεσα στο χιονι και στη γλιστραδα της λασπουριας.

Τελος καποια φορα, φανηκανε μακρια οι καπνοι που ανεβαιναν μεριες-μεριες, κι οι πρωτες στον οριζοντα κοκκινες, λαμπερες φωτοβολιδες.

- 

ΕΝΑ ΤΟ ΧΕΛΙΔΟΝΙ (Χορικό)

Γρ. Μπιθικώτσης-Χορωδία

Ενα το χελιδόνι

κι η άνοιξη ακριβή

για να γυρίσει ο ήλιος

θέλει δουλειά πολλή

Θέλει νεκροί χιλιάδες

να 'ναι στους τροχούς

Θέλει κι οι ζωντανοί

να δίνουν το αίμα τους.

Θε μου Πρωτομάστορα

μ' έχτισες μέσα στα βουνά

Θε μου Πρωτομάστορα

μ' έκλεισες μες στη θάλασσα!

Πάρθηκεν από μάγους

το σώμα του Μαγιού

το 'χουνε θάψει σ' ένα

μνήμα του πέλαγου

Σ' ένα βαθύ πηγάδι

το 'χουνε κλειστό

μύρισε το σκοτάδι

κι όλη η άβυσσος

Θε μου Πρωτομάστορα

μέσα στίς πασχαλιές και Συ

Θε μου Πρωτομάστορα

μύρισες την Ανάσταση

- 

ΤΑ ΘΕΜΕΛΙΑ ΜΟΥ ΣΤΑ ΒΟΥΝΑ (Υμνος)

Θ. Δημητρίεφ - Χορωδία

Τα θεμέλιά μου στα βουνά

και τα βουνα σηκωνουν οι λαοι στον ωμο τους

και πανω τους η μνημη καιει ακαυτη βατος.

Μνημη του λαου μου σε λενε Πινδο

και σε λενε Αθω.

Ταραζεται ο καιρος κι απ' τα ποδια τις μερες κρεμαζει αδειαζοντας με παταγο

τα οστα των ταπεινωμενων.

Ποιοι, πως, ποτε ανεβηκαν την αβυσσο;

Ποιες, ποιων, ποσων οι στρατιες;

Τ' ουρανου το προσωπο γυριζει

κι οι εχθροι μου εφυγαν μακρυα.

Μνημη του λαου μου σε λενε Πινδο

και σε λενε Αθω.

Εσυ μονη απ' τη φτερνα τον αντρα γνωριζεις

Εσυ μονη απ' την κοψη της πετρας μιλας.

Εσυ την οψη των αγιων οξυνεις

κι εσυ στου νερου των αιωνων την ακρη συρεις

πασχαλιαν αναστασιμη! Αγγιζεις το νου μου και πονει το βρεφος της Ανοιξης!

Τιμωρεις το χερι μου και στα σκοτη λευκαινεσαι!

Παντα παντα περνας τη φωτια

για να φτασεις τη λαμψη.

Παντα παντα τη λαμψη περνας

για να φτασεις τη ψηλα τα βουνα τα χιονοδοξα.

Ομως τι τα βουνα; Ποιος και τι στα βουνα;

Τα θεμελεια μου στα βουνα και τα βουνα σηκωνουν οι λαοι στον ωμο τους και πανω τους

η μνημη καιει ακαυτη βατος!

- 

ΜΕ ΤΟ ΛΥΧΝΟ ΤΟΥ ΑΣΤΡΟΥ (Χορικό)

Θ. Δημητρίεφ - Χορωδία

ΜΕ ΤΟ ΛΥΧΝΟ του αστρου

στους ουρανους εβγηκα

Στο αγιαζι των λειμωνων

στη μονη ακτη του κοσμου

Που να βρω την ψυχη μου

το τετραφυλλο δακρυ!

Τα κοριτσια μου πενθος

για τους αιωνες εχουν

Τ' αγορια μου τουφεκια

κρατουν και δεν κατεχουν

Που να βρω την ψυχη μου

το τετραφυλλο δακρυ!

- 

Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΞΟΔΟΣ (Ανάγνωμα)

Αφήγηση: Μάνος Κατράκης

Τις ημερες εκεινες εκαναν συναξη μυστικη τα παιδια και λαβανε την αποφαση, επειδη τα κακα μαντατα πληθαιναν στην πρωτευουσα, να βγουν εξω σε πλατειες με το μονο πραγμα που τους ειχε απομεινει: μια παλαμη τοπο κατω απο τ' ανοιχτο πουκαμισο, με τις μαυρες τριχες και το σταυρου-δακι του ηλιου. Οπου ειχε κρατος η Ανοιξη.

Και επειδη σιμωνε η μερα που το Γενος ειχε συνηθιο να γιορταζει τον αλλο Σηκωμο, τη μερα παλι εκεινη ορισανε για την Εξοδο. Και νωρις εβγηκανε καταμπροστα στον ηλιο, με πανου ως κατου απλωμενη την αφοβια σα σημαια, οι νεοι με τα πρησμενα ποδια που τους ελεγαν αλητες. Και ακολουθουσανε αντρες πολλοι, και γυναικες, και λαβωμενοι με τον επιδεσμο και τα δεκανικια. Οπου εβλεπες αξαφνα στην οψη τους τοσες χαρακιες, που 'λεγες ειχανε περασει μερες πολλες μεσα σε λιγην ωρα.

Τετοιας λογης αποκοτιες, ωστοσο, μαθαινοντες οι Αλλοι, σφοδρα ταραχτηκαν. Και τρεις φορες με το ματι αναμετρωντας το εχει τους, λαβανε την αποφαση να βγουν εξω σε δρομους και σε πλατειες, με το μονο πραγμα που τους ειχε απομεινει: μια πηχη φωτια κατω απ' τα σιδερα, με τις μαυρες κανες και τα δοντια του ηλιου. Οπου μητε κλωνος μητε ανθος, δακρυο ποτε δεν εβγαλαν. Και χτυπουσανε οπου να 'ναι, σφαλωντας τα βλεφαρα με απογνωση. Και η Ανοιξη ολοενα τους κυριευε. Σαν να μην ητανε αλλος δρομος πανω σ' ολακερη τη γη, για να περασει η Ανοιξη παρα μοναχα αυτος, και να τον ειχαν παρει αμιλητοι, κοιταζοντας πολυ μακρια, περ' απ' την ακρη της απελπισιας, τη Γαληνη που εμελλαν να γινουν, οι νεοι με τα πρησμενα ποδια που τους ελεγαν αλητες, και οι αντρες, και οι γυναικες, και οι λαβωμενοι με τον επιδεσμο και τα δεκανικια.Και περασανε μερες πολλες μεσα σε λιγην ωρα. Και θερισανε πληθος τα θηρια, και αλλους εμαζωξαν. Και την αλλη μερα εστησανε στον τοιχο τριαντα.

- 

ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΗΛΙΕ ΝΟΗΤΕ (Χορικό)

Γρ. Μπιθικώτσης-Χορωδία

Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ

και μυρσίνη συ δοξαστική

μη παρακαλώ σας μη

λησμονάτε τη χώρα μου!

Αετόμορφα έχει τα ψηλά βουνά

στα ηφαίστεια κλήματα σειρά

και τα σπίτια πιο λευκά

στου γλαυκού το γειτόνεμα!

Τα πικρά μου χέρια με τον κεραυνό

τα γυρίζω πίσω απ' τον καιρό

τους παλιούς μου φίλους καλώ

με φοβέρες και μ' αίματα!

- 

ΝΑΟΙ ΣΤΟ ΣΧΗΜΑ Τ’ ΟΥΡΑΝΟΥ

Ορχήστρα

ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΑΙΜΑΤΑ (Χορικό)

Γρ. Μπιθικώτσης-Χορωδία

Της αγάπης αίματα, με πορφύρωσαν

και χαρές ανείδωτες, με σκιάσανε

οξειδώθηκα μες στη νοτιά των ανθρώπων

μακρινή μητέρα ρόδο μου αμάραντο

Στ' ανοιχτά του πελάγου, με καρτέρεσαν

με μπομπάρδες τρικάταρτες και μου ρίξανε

αμαρτία μου να 'χα κι εγώ μιαν αγάπη

μακρινή μητέρα ρόδο μου αμάραντο

Τον Ιούλιο κάποτε μισανοίξανε

τα μεγάλα μάτια της μες στα σπλάχνα μου

την παρθένα ζωή μια στιγμή να φωτίσουν

μακρινή μητέρα ρόδο μου αμάραντο

- 

ΝΑΟΙ ΣΤΟ ΣΧΗΜΑ Τ’ ΟΥΡΑΝΟΥ (Υμνος)

Θ. Δημητρίεφ-Χορωδία

ΝΑΟΙ στο σχημα τ' ουρανου και κοριτσια ωραια με το σταφυλι στα δοντια που μας πρεπατε!

Πουλια το βαρος της καρδιας μας ψηλα μηδενιζοντας και πολυ γαλαζιο που αγαπησαμε!

Φυγανε φυγανε, ο Ιουλιος με το φωτεινο πουκαμισο και ο Αυγουστος ο πετρινος με τα μικρα του ανωμαλα σκαλια.

Ναοι στο σχημα τ' ουρανου και κοριτσια ωραια με το σταφυλι στα δοντια που μας πρεπατε!

Πουλια το βαρος της καρδιας μας ψηλα μηδενιζοντας και πολυ γαλαζιο που αγαπησαμε!

Φυγανε φυγανε ο Μαϊστρος με το μυτερο του σανταλο και ο Γραίγος ο ασυλλογιστος με τα λοξα του κοκκινα πανια.

Φυγανε και βαθια κατω απο το χωμα συννεφιασε ανεβαζοντας χαλικι μαυρο και βροντες, η οργη των νεκρων και αργα στον ανεμο τριζοντας εγυρισανε παλι με το στηθος μπροστα φοβερα, των βραχων τ' αγαλματα!

- 

ΠΡΟΦΗΤΙΚΟΝ (Ανάγνωσμα)

Αφήγηση: Μάνος Κατράκης

ΧΡΟΝΟΥΣ ΠΟΛΛΟΥΣ μετα την Αμαρτια που την ειπανε Αρετη μεσα στις εκκλησιες

και την ευλογησαν.

Λειψανα παλιων αστρων και γωνιες αραχνιασμενες τ' ουρανου σαρωνοντας η καταιγιδα που θα γεννησει ο νους του ανθρωπου. Και των αρχαιων Κυβερνητων τα εργα πληρωνοντας η Χτισις, θα φριξει. Ταραχη θα πεσει στον Αδη, και το σανιδωμα θα υποχωρησει απο την πιεση τη μεγαλη του ηλιου. Που πρωτα θα κρατησει τις αχτιδες του, σημαδι οτι καιρος να λαβουνε τα ονειρα εκδικηση. Και μετα θα μιλησει και θα πει:

εξοριστε Ποιητη, στον αιωνα σου, λεγε, τι βλεπεις;

-Βλεπω τα εθνη, αλλοτες αλαζονικα, παραδομενα στη σφηκα και στο ξυνοχορτο.

-Βλεπω τα πελεκια στον αερα σκιζοντας προτομες Αυτοκρατωρων και στρατηγων.

-Βλεπω τους εμπορους να εισπραττουν σκυβοντας το κερδος των δικων τους πτωματων.

-Βλεπω την αλληλουχια των κρυφων νοηματων.

Λειψανα παλιων αστρων και γωνιες αραχνιασμενες τ' ουρανου σαρωνοντας η καταιγιδα που θα γεννησει ο νους του ανθρωπου. Αλλα πριν, ιδου θα περασουν γενεες το αλετρι τους πανω στη στερφα γης. Και κρυφα θα μετρησουν την ανθρωπινη πραματεια τους οι Κυβερνητες, κηρυσσοντας πολεμους.

Οπου θα χορταστουνε ο Χωροφυλακας και ο Στρατοδικης. Αφηνοντας το χρυσαφι στους αφανεις, να εισπραξουν αυτοι τον μιστό της υβρης και του μαρτυριου. Και μεγαλα πλοια θ' ανεβασουν σημαιες, εμβατηρια θα παρουν τους δρομους, οι εξωστες να ρανουν με ανθη το Νικητη. Που θα ζει στην οσμη των πτωματων. Και του λακκου σιμα του το στομα, το σκοταδι

θ' ανοιγει στα μετρα του, κραζοντας: εξοριστε Ποιητη, στον αιωνα σου, λεγε, τι βλεπεις ;

-Βλεπω τους Στρατοδικες να καινε σαν κερια, στο μεγαλο τραπεζι της Αναστασεως.

-Βλεπω τους Χωροφυλακους να προσφερουν το αιμα τους, θυσια στην καθαριοτητα των ουρανων.

-Βλεπω τη διαρκη επανασταση φυτων και λουλουδιων.

-Βλεπω ψηλά, μες στους αιθέρες, το Ερεχθείο των πουλιών.

Και των αρχαιων Κυβερνητων τα εργα πληρωνοντας η Χτισις, θα φριξει. Ταραχη θα πεσει στον Αδη, και το σανιδωμα θα υποχωρησει απο την πιεση τη μεγαλη του ηλιου. Αλλα πριν, ιδου θα στεναξουν οι νεοι και το αιμα τους αναιτια θα γερασει. {...} Και θα 'ρθουνε χρονια χλωμα και αδυναμα μεσα στη γαζα. Και θα 'χει ο καθενας τα λιγα γραμμαρια της ευτυχιας. Και θα 'ναι τα πραγματα μεσα του κιολας ωραια ερειπια. Τοτε, μην εχοντας αλλη εξορια, που να θρηνησει ο Ποιητης, την υγεια της καταιγιδας απο τ' ανοιχτα του του στηθη αδειαζοντας, θα γυρισει για να σταθει στα ωραια μεσα ερειπια. Και τον πρωτο λογο του ο στερνος των ανθρωπων θα πει, ν' αψηλωσουν τα χορτα, η γυναικα στο πλάι του σαν αχτιδα του ηλιου να βγει. Και παλι θα λατρεψει τη γυναικα και θα την πλαγιασει στα χορτα καθως του εταχθη. Και θα λαβουνε τα ονειρα εκδικηση, και θα σπειρουνε γενεες στους αιωνες των αιωνων

- 

ΑΝΟΙΓΩ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΜΟΥ (Χορικό)

Γρ. Μπιθικώτσης - Χορωδία

Ανοίγω το στόμα μου κι αναγαλλιάζει το πέλαγος

και παίρνει τα λόγια μου στις σκοτεινές του

τις σπηλιές και στις φώκιες τις μικρές τα ψιθυρίζει

τις νύχτες που κλαιν των ανθρώπων τα βάσανα.

Χαράζω τις φλέβες μου και κοκκινίζουν τα όνειρα

και τσέρκουλα γίνονται στις γειτονιές των παιδιών

και σεντόνια στις κοπέλες που αγρυπνούνε

κρυφά για ν' ακούν των ερώτων τα θαύματα.

- 

ΣΕ ΧΩΡΑ ΜΑΚΡΙΝΗ (Υμνος)

Θ. Δημητρίεφ – Χορωδία - Ορχήστρα

Τωρα το χερι του Θανατου αυτο χαριζει τη Ζωη και ο υπνος δεν υπαρχει. Χτυπα η καμπανα του μεσημεριου κι αργα στις πετρες τις πυρρές χαραζονται τα γραμματα:

ΝΥΝ και ΑΕΙ και ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ.

ΣΕ ΧΩΡΑ μακρινη και αριτιδωτη τωρα πορευομαι.

Τωρα μ' ακολουθουν κοριτσια κυανα

κι αλογακια πετρινα με τον τροχισκο του ηλιου στο πλατυ μετωπο. Γενεες μυρτιας μ' αναγνωριζουν απο τοτε που ετρεμα στο τεμπλο του νερου, αγιος, αγιος, φωναζοντας.

Ο νικησαντας τον Αδη και τον Ερωτα σωσαντας,

αυτος ο Πριγκηπας των Κρινων.

Κι απο κεινες παλι τις πνοες της Κρητης,

μια στιγμη ζωγραφιζομουν.

Για να λαβει ο κροκος απο τους αιθερες δικαιο.

Στον ασβεστη τωρα τους αληθινους μου νομους

κλεινω κι εμπιστευομαι.

Μακαριοι, λεγω, οι δυνατοι που αποκρυπτογραφουνε το Ασπιλο.

Γι αυτων τα δοντια η ρογα που μεθα,

στων ηφαιστειων το στηθος

και στο κλημα των παρθενων.

Ιδου, ας ακολουθησουνε τα βηματα μου!

Σε χωρα μακρινη και αρυτιδωτη τωρα πορευομαι

Τωρα το χερι του Θανατου αυτο χαριζει τη Ζωη

και ο υπνος δεν υπαρχει. Χτυπα η καμπανα του μεσημεριου κι αργα στις πετρες τις πυρρέσ

χαραζονται τα γραμματα:

ΝΥΝ και ΑΕΙ και ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ.

Αιεν, αιεν και νυν τα πουλια κελαηδουν

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το τιμημα.

-

Μέρος Γ:

Δοξαστικόν

ΤΟ ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ

Θ. Δημητρίεφ - Χορωδία

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το φως και η πρωτη

χαραγμενη στην πετρα ευχη του ανθρωπου

η αλκη μες στο ζωο που οδηγει τον ηλιο

το φυτο που κελαηδησε και βγηκε η μερα

Η στερια που βουτα και υψωνει αυχενα

ενα λιθινο αλογο που ιππευει ο ποντος

οι μικρες κυανες φωνες μυριαδες

η μεγαλη λευκη κεφαλη Ποσειδωνος

ΟΙ ΣΗΜΑΝΤΟΡΕΣ ΑΝΕΜΟΙ που ιερουργουνε

που σηκωνουν το πελαγος σα Θεοτοκο

που φυσουν και αναβουνε τα πορτοκαλια

που σφυριζουν στα ορη κι ερχονται

Οι αγενειοι δοκιμοι της τρικυμιας

οι δρομεις που διανυσαν τα ουρανια μιλια

οι Ερμηδες με το μυτερο σκιαδι

και του μαυρου καπνου το κηρυκειο

Ο Μαϊστρος, ο Λεβαντες, ο Γαρμπης

ο Πουνεντες, ο Γραιγος, ο Σιροκος

η Τραμουντανα, η Οστρια

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το ξυλινο τραπεζι

το κρασι το ξανθο με την κηλιδα του ηλιου

του νερου τα παιχνιδια στο ταβανι

στη γωνια το φυλλοδεντρο που εφημερευει

Οι λιθιες και τα κυματα χερι με χερι

μια πατουσα που συναξε σοφια στην αμμο

ενας τζιτζικας που επεισε χιλιαδες αλλους

η συνειδηση παμφωτη σαν καλοκαιρι.

ΤΑ ΝΗΣΙΑ με το μίνιο και με το φούμο

τα νησιά με το σπόνδυλο καποιανού Δία

τα νησιά με τους έρημους ταρσανάδες

τα νησιά με τα πόσιμα γαλάζια ηφαίστεια

Στο μελτέμι τα ορτσάροντας

με κόντρα-φλόκο

Στο γαρμπή τ’ αρμενίζοντας

πόντζα-λαμπάντα

έως όλο το μάκρος τους τ’ αφρισμένα

με λιτρίδια μαβιά και με ηλιοτρόπια

Η Σίφνος, η Αμοργός, η Αλόννησος

η Θάσος, η Ιθάκη, η Σαντορίνη

η Κώς, η Ίος, η Σίκινος

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ στο πέτρινο πεζούλι

αντικρύ του πελάγους η Μυρτώ να στέκει

σαν ωραίο οκτώ ή σαν κανάτι

με την ψάθα του ήλιου στο ένα χέρι

Το πορώδες και άσπρο μεσημέρι

ένα πούπουλο ύπνου που ανεβαίνει

το σβησμένο χρυσάφι μες στους πυλώνες

και το κόκκινο άλογο που δραπετεύει

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ εορτάζοντας τη μνήμη

των αγίων Κηρύκου και Ιουλίτης

ένα θαύμα να καίει στους ουρανούς τ’ αλώνια

ιερείς και πουλιά να τραγουδούν το χαίρε:

Χαίρε η Καιομένη και χαίρε η Χλωρή

Χαίρε η Αμεταμέλητη με το πρωραίο σπαθί

Χαίρε η που πατείς και τα σημάδια σβήνονται

Χαίρε η που ξυπνάς και τα θαύματα γίνονται

Χαίρε του παραδείσου των βυθών η Αγρία

Χαίρε της ερημίας των νησιών η Αγία

Χαίρε η Ονειροτόκος χαίρε η Πελαγινή

Χαίρε η Αγκυροφόρος και η Πενταστέρινη

Χαίρε με τα λυτά μαλλιά

Η χρυσίζοντας τον άνεμο

Χαίρε με την ωραία λαλιά

η δαμάζοντας το δαίμονα

Χαίρε που καταρτίζεις τα Μηναία των Κήπων

Χαίρε που αρμόζεις τη ζώνη του Οφιούχου

Χαίρε η ακριβοσπάθιστη και σεμνή

Χαίρε η προφητικιά και δαιδαλική

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το χώμα που ανεβάζει

μιάν οσμή κεραυνού σαν από θειάφι

του βουνού ο πυθμένας όπου θάλλουν

ιι νεκροί άνθη της αύριον

Μιας νυχτος Ιουνιου η νηνεμια

γιασεμια και φουστανια στοπεριβολι

το ζωακι των αστρων που ανεβαινει

της χαρας η στιγμη λιγο πριν κλαψει

ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ η πόα της ουτοπιας

τα κοριτσια οι παραπλανημενες Πλειαδες

τα κοριτσια τ' Αγγεια των Μυστηριων

τα γεματα ωσ πανω και τ' απυθμενα

Τα στυφα στο σκοταδι και ομως θαυμα

τα γραμμενα στο φως και ομως μαυριλα

τα στραμμενα επανω τους οπως οι φαροι

τα ηλιοβορα και τα σεληνοβαμονα

Η Ερση, η Μυρτω, η Μαρινα

η Ελενη, η Ρωξανη, η Φωτεινη

η Αννα, η Αλεξανδρα, η Κυνθια

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το αναιτιο δακρυ

ανατελλοντας αργα στα ωραια ματια

των παιδιων που κρατιουνται χερι-χερι

των παιδιων που κοιταζουνται και δε μιλιουνται

Των ερωτων το τραυλισμα πανω στα βραχια

ενας φαρος που εκτονωσεν αιωνων θλιψη

το τριζονι το επιμονο καθως η τυψη

και το μαλλινο ερημο μεσα στ' αγιαζι

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το χερι που επιστρεφει

απο φονο φριχτον και τωρα ξερει

ποιος αληθεια ο κοσμος που υπερεχει

ποιο το "νυν" και ποιο το "αιεν" του κοσμου :

ΝΥΝ το αγριμι της μυρτιας Νυν η κραυγη του Μαη

ΑΙΕΝ η ακρα συνειδηση Αιεν η πλησιφαη

Νυν νυν η παραισθηση και του υπνου η μιμική

Αιεν αιεν ο λογος και Τροπις η αστρικη

Νυν των λεπιδοπτερων το νεφος το κινουμενο

Αιεν των μυστηριων το φως το περιιπταμενο

Νυν το περιβλημα της Γης και η Εξουσια

Αιεν η βρωση της Ψυχης και η Πεμπτουσια

Νυν της Σεληνης το μελαγχρωμα το ανιατο

Αιεν το χρυσοκυανο του Γαλαξια σελαγισμα47

Νυν των λαων το αμαλγαμα και ο μαυρος Αριθμος

Αιεν της Δικης το αγαλμα και ο μεγας Οφθαλμος

Νυν η ταπεινωση των Θεων

η σποδος του Ανθρωπου Νυν Νυν το μηδεν

και ΑΙΕΝ Ο ΚΟΣΜΟΣ Ο ΜΙΚΡΟΣ, Ο ΜΕΓΑΣ!

 

Γιώργος ΑΓΟΡΑΣΤΑΚΗΣ

 

SOCIAL MEDIA

Επισκευθείτε τη σελίδα μου στο FacebookΑκολουθείστε τη σελίδα μου στο TwitterΕπισκευθείτε τη σελίδα μου στο Google Plus

ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΡΙΟ

Συνδέεστε μαζί μας

TWEETS ΠΡΟΣΦΑΤΑ

ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

www.mikis-crete.gr